Hayırlısı be Gülüm!

        Vakit doluyor artık yavaş yavaş ama sona mı geliyorum yeni bir başlangıca mı orasını hiç bilmiyorum. Arkada bırakacaklarıma mı üzülsem, sevdiklerime kavuşmama mı sevinsem hiç biri belli değil her şey çok karışık bu dönemde benim için. Neyin, nerede ve nasıl beni beklediğini hiç bilmiyorum hayatımda ama bir şeyler olacak, ama ne? İşte en çok da bu belirsizlik insanı öldürür ya. Kemirir bitirir içimi. Dışarıdan aynı ben ama içerden olanlardan haberi olan fazla insan yok. Bu da sabır katsayımı bayaa bir geliştirdi sanırım. Ama işte her boku iyiye yoran ben bunun da iyiye çıkacağını düşünmek istiyorum çoğu zaman fakat pek başarılı olduğum söylenemez. Kendi içimdeki tartışmalarımda (evet kendi kafamda tartışmalar gerçekleşiyor!) çoğu zaman hep şu şekilde düşündüm: "eğer bir sıkıntı çekiyorsam mutlaka bunun bir mükafatı olur ya da olacaktır" kendimi hep buna inandırdım ki her zaman bir umudum olsun diye hayatta. Çünkü, umut insanı yaşama bağlayan tek şeydir. Umudu olmayan insan fiziksel olarak yaşasa bile zihnen ölüdür!

        Pek kaderci olmak istemiyorum ama yine de gelecek için kullanılan "hayırlısı olsun" kalıbını kullanıcam yine. Bir şeyi ne kadar çok istersen, ne kadar çok seversen senden o kadar uzaklaşıyor sanırım, zaten insanların başına güzel şeyler hep beklemediği anlarda gelir.  O yüzden benden de bir "hayırlısı olsun yaaa" gelsin.

Bu Dünya'da Güzel Insanlar da Var

           Üstad güzel yazmış, bunu yol üzerindeyken okuyunca da etkisi başka oluyor tabi. Ama aşka inanmayanlar onu hissetmeyenlerdir. Uzanamadığı ciğere mundar demek gibi bir şey sanırım. Herkese de nasip olmuyor da zaten.